ΕΚΔΡΟΜΗ

Πάντα η ήρεμη θάλασσα
με γαλήνευε, με “προσγείωνε”.
Μερικές φορές, στις βόλτες μου
ένιωθα ότι περπατούσαμε δίπλα- διπλα
και ανταλλάσαμε κουβέντες
σαν δυο παλιοί φίλοι.

Για ένα περίεργο λόγο
όταν την αντίκρυσα αυτό το φθινόπωρο
με κατέλαβε η θλίψη της,
σα να της έλειπε κατι,
σα να μας έλειπαν τα ίδια πράγματα.